เรื่องราวเล่าขาน ตำนานตานี
| เรื่องเล่าจากทายาท รุ่นที่ 2 โรงเรียนวรคามินอนุสรณ์ | ||
|---|---|---|
| ข้อมูลทั่วไป | ||
| รหัสเรื่องเล่า | 68 | |
| เรื่อง | เรื่องเล่าจากทายาท รุ่นที่ 2 โรงเรียนวรคามินอนุสรณ์ | |
| หมวดหมู่ | แหล่งเรียนรู้ปัตตานีศึกษา | |
| เป็นเรื่องเล่าของอำเภอ | เมืองปัตตานี | |
| เป็นเรื่องเล่าของตำบล | สะบารัง | |
| ผู้บันทึกเรื่องเล่า | กมลทิพย์ หลงหา (kamonthip.i) | |
| วันที่บันทึกข้อมูล | 21/02/2020 | |
| ข้อมูลจำเพาะประจำเรื่องเล่า | ||
| ข้อมูลเรื่องเล่า | ||
| รายละเอียดเรื่องเล่า | นางสาวสมพิศม์ วรคามิน ได้เล่าถึงประวัติความเป็นมาของโรงเรียนวรคามินอนุสรณ์ว่า โรงเรียนแห่งนี้ก่อตั้งขึ้นโดยคุณพ่อและคุณแม่ของท่าน ก่อน พ.ศ. ๒๔๘๐ เดิมใช้ชื่อว่า “โรงเรียนวรคามินอนุบาล” เนื่องจากในระยะแรกเปิดรับเด็กเล็กเข้ามาเรียนเป็นหลัก ในขณะนั้นคุณพ่อรับราชการในตำแหน่ง รองอำมาตย์ตรีเชื้อ ส่วนคุณแม่ คือ นางสอางค์ วรคามิน ทำหน้าที่เป็นแม่บ้าน นางสาวสมพิศม์เล่าถึงบรรยากาศในช่วงเริ่มต้นว่า มีชาวบ้านและผู้ที่สนใจนำบุตรหลานมาฝากให้คุณแม่ดูแลและสอนหนังสือ แม้จะมีจำนวนไม่มากนัก โดยเปิดบ้านพักเป็นสถานที่เรียนการสอน ตัวบ้านในสมัยนั้นมี ฝาบ้านเป็นไม้สานขัด ซึ่งนับเป็นจุดเริ่มต้นเล็ก ๆ ของโรงเรียนวรคามินอนุสรณ์ในเวลาต่อมา หลังจากนั้นไม่นาน คุณแม่สอางค์ได้เสียชีวิตจากภาวะแท้งบุตร ต่อมาเกิดเหตุการณ์ สงครามโลกครั้งที่ ๒ เมื่อทหารญี่ปุ่นบุกเข้ามาในเมืองปัตตานี และเข้ายึดสถานที่ราชการ บ้านพัก รวมถึงโรงเรียนต่าง ๆ ในพื้นที่ คุณพ่อซึ่งเป็นยุวชนทหาร ได้เสียชีวิตภายในบ้านพักจากการถูกทหารญี่ปุ่นใช้หอกปลายปืน ในขณะนั้น พี่สมจิตต์มีอายุ ๑๗ ปี ส่วนนางสาวสมพิศม์มีอายุ ๑๕ ปี ต้องรับภาระดูแลน้อง ๆ อีก ๖ คน ทั้งสองจึงพาน้อง ๆ เดินทางหลบหนีทหารญี่ปุ่นไปยังอำเภอมายอ โดยได้รับความช่วยเหลือจาก คุณมงคล เพ็ญแข ซึ่งเป็นเจ้านายของคุณพ่อในขณะนั้น ครอบครัวใช้ชีวิตอยู่ที่มายอเป็นเวลาประมาณ ๒ เดือน เมื่อสถานการณ์สงบลง นางสาวสมพิศม์และพี่สมจิตต์จึงพาน้อง ๆ ทั้ง ๖ คนเดินทางกลับมายังบ้านในตัวเมืองปัตตานี นางสาวสมพิศม์เล่าว่า ในช่วงเวลานั้น พี่สมจิตต์ต้องทำหน้าที่เสมือนเป็นทั้งพ่อและแม่ของน้อง ๆ แม้จะมีอายุเพียง ๑๗ ปี แต่พี่สมจิตต์เป็นคนเข้มแข็งและมีความรับผิดชอบอย่างมาก เมื่อกลับมายังบ้าน พี่สมจิตต์ได้ตัดสินใจฟื้นฟูโรงเรียนของคุณพ่อและคุณแม่ให้กลับมาเปิดดำเนินการอีกครั้ง ในระยะแรกของการฟื้นฟูโรงเรียน ได้มีการสร้างห้องเรียนอย่างเรียบง่าย โดยยกเสาและทำหลังคา ส่วนผนังใช้ ฝาไม้ไผ่ขัดแตะ นักเรียนนั่งเรียนบนพื้นดิน และใช้ลังไม้เก่า ๆ ดัดแปลงเป็นโต๊ะเรียน ต่อมาจึงได้มีการพัฒนาและปรับปรุงสถานที่จนกลายเป็นอาคารเรียนถาวรในเวลาต่อมา ในช่วงนั้นโรงเรียนเปิดสอนในระดับชั้นบริบาล มีนักเรียนมาเข้าเรียนเกือบ ๕๐ คน สำหรับค่าเล่าเรียนในยุคนั้น ผู้ปกครองบางรายสามารถชำระค่าเล่าเรียนได้ ขณะที่บางรายไม่มีเงินชำระ คุณแม่เป็นผู้มีจิตใจเอื้อเฟื้อและเห็นอกเห็นใจผู้ปกครองที่มีฐานะยากจน ส่วนครอบครัวที่มีฐานะพอจะช่วยเหลือได้ จะช่วยค่าเลี้ยงดูเด็กประมาณคนละ ๑ บาท สำหรับเด็กที่ผู้ปกครองไม่มีเงิน พี่สมจิตต์ซึ่งมีความสามารถในการทำขนม จึงทำขนมออกจำหน่ายเพื่อนำรายได้มาเป็นทุนสำหรับดูแลเด็ก ๆ ด้วยตนเอง สะท้อนให้เห็นถึงความมุ่งมั่นและความเสียสละในการดำเนินกิจการโรงเรียนตั้งแต่ระยะเริ่มต้น | |
| สถานที่เกิดเรื่องเล่า | เลขที่ 5 ถนน วรคามิน ตำบล สะบารัง อำเภอ เมืองปัตตานี ปัตตานี 94000 | |
| ช่วงเวลาที่เกิดเรื่องเล่า | ปี พ.ศ 2480 - 2514 | |
| สื่อประกอบเรื่องเล่าประเภทภาพถ่าย | ||
| คำสำคัญ | โรงเรียนวรคามินอนุสรณ์,โต๊ะครู | |
| คุณค่า/การต่อยอด | เป็นโรงเรียนเอกชนแห่งแรกสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 | |
| เรื่องที่เกี่ยวข้อง |
| |
| ข้อมูลเกี่ยวกับสถานที่ | ||
| ชื่อสถานที่ | โรงเรียนวรคามินอนุสรณ์ | |
| ที่ตั้ง | เลขที่ 5 ถนน วรคามิน ตำบล สะบารัง อำเภอเมืองปัตตานี, ปัตตานี 94000 Map It | |
| ช่วงเวลาทำการ | เปิดทำการวันจันทร์ - ศุกร์ เวลา 8.00 น. -16.30 น. ปิดทำการวันเสาร์ -อาทิตย์ | |
| ข้อมูลการติดต่อ | เลขที่ 5 ถนน วรคามิน ตำบล สะบารัง | |
| ข้อมูลแหล่งที่มา | ||
| ชื่อ-สกุล ผู้ให้สัมภาษณ์ | นางสาวสมพิศม์ วรคามิน | |
| ที่อยู่และข้อมูลการติดต่อ | เลขที่ 5 ถนน วรคามิน ตำบล สะบารัง อำเภอ เมืองปัตตานี ปัตตานี 94000 | |
| สถานภาพหรือความสำคัญที่ได้มาเป็นคนเล่าเรื่อง | เป็นผู้จัดการโรงเรียนวรคามินอนุสรณ์ เมื่อปี พ.ศ. 2534 นางสาวสมพิศม์ วรคามิน ได้รับคัดเลือกเป็นผู้มีผลงานด้านจริยศึกษาดีเด่น ประจำปี 2534 ของกระทรวงศึกษาธิการ | |
| วันที่สัมภาษณ์ | 20/02/2020 | |









